Pieter van den Broeke (1957) schildert sinds 2000 als autodidact. Aanvankelijk vooral met olieverf en materie, recent ook met acryl. Ik werk intuitief, dat wil zeggen (meestal) zonder vooropgezet plan. Soms is mijn werk puur abstract, maar er duiken hier en daar ook koppen op, of dieren en (vaak) landschapelementen. Gaandeweg is vooral het aspect landschap belangrijker geworden.
Pollock, Cobra, Rothko, Armando, Kiefer; ik bewonder tal van schilders. Ontegenzeggelijk ben ik beinvloed door hen - zonder dat ik me aan deze grootheden durf te spiegelen. Maar de belangrijkste inspiratiebron is het leven zelf. Waarnemingen in de natuur, een gedachte, een ervaring; een veelheid van factoren bepaalt wat er uiteindelijk als beeld verschijnt. En de verrassing die dat telkens weer oplevert, dat is waar ik voor schilder.